لب میالای به شعری که ندارد شوری

شاعری قدر تو داند که شعوری دارد

                               ♥    شهریار شیرین کار

♥ در صورت تمایل با نام-  روشن - لینکم کند♥

                            حجت بن الحسن، سخته بر من، که همه رو ببینم ، تو را نبینم

                                                                                                                                                       گه گاهی گناه میکنم،شرمنده تم،خودت ادمم کن!

بی تو مهتاب شبی باز از آن كوچه گذشتم

همه تن چشم شدم خیره به دنبال تو گشتم

شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم

شدم آن عاشق دیوانه كه بودم

در نهان خانه جانم گل یاد تو درخشید

باغ صد خاطره خندید

عطر صد خاطره پیچید

یادم آمد كه شبی با هم از آن كوچه گذشتیم

پر گشودیم و در آن خلوت دلخواسته گشتیم

ساعتی بر لب آن جوی نشستیم

تو همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت

من همه محو تماشای نگاهت

آسمان صاف و شب آرام

یادم آید تو به من گفتی : از این عشق حذر كن

لحظه ای چند بر این آب نظر كن

آب ، آیینه عشق گذران است

تو كه امروز نگاهت به نگاهی نگران است

باش فردا كه دلت با دگران است

تا فراموش كنی ، چندی از این شهر سفر كن

با تو گفتم حذر از عشق ؟ ندانم

سفر از پیش تو ؟ هرگز نتوانم

روز اول كه دل من به تمنای تو پر زد

چون كبوتر لب بام تو نشستم

تو به من سنگ زدی ! من نه رمیدم نه گسستم

باز گفتم كه تو صیادی و من آهوی دشتم

تا به دام تو در افتم همه جا گشتم و گشتم

حذر از عشق ندانم. سفر از پیش تو هرگز نتوانم ، نتوانم

یادم آید كه دگر از تو جوابی نشنیدم

پای در دامن اندوه كشیدم

نگسستم ، نرمیدم

رفت در ظلمت غم آن شب و شبهای دگر هم

نه گرفتی دگر از عاشق آزرده خبر هم

نه كنی از آن كوچه گذر هم

بی تو اما به چه حالی من از آن كوچه گذشتم

بیر اوشاقلیقدا خوش اولدوم اودا یئر گؤی قاچاراق

قوش كیمی داغلار اوچوب یئل كیمی باغلار كئچدی

سونرا ، بیردن قاطار آلتیندا قالیب ، أوستومدن

دئیه بیلمم نه قدر سئل كیمی ، داغلار كئچدی

أورگیمدن خبر آلسان : « نئجه كئچدی عومرون ؟ »

گؤز یاشیملا یازاجاق : « من گونوم آغلار كئچدی »

 

شب گـذشـتـه شتـابــان بـه رهـگــــذار تو بودم

بـــه جـلـد رهـگـذر امــــا در انــــــتـــظار تو بودم

                           دل یکی دلبر یکی

      دگر به کار توام قدرت مداخله نیست      

  که با نبرد توام زهره مقابله نیست

 حریف تیغ جدال تو نیستم لیکن

   چو بگذریم زهم حاجت مجادله نیست 

        زیان و سود به سودائیانت ارزانی       

   تو سرگران که دلم ول کن معامله نیست؟! 

 اگر موافق مایی بیا وگرنه برو   

   که بیش از این دگرم حال و صبر و حوصله نیست 

  کنون که حرف حسابیت دخل و خرج نکرد 

   بزن زجمع به تفریق، این که مساله نیست! 

    به جبر مساله دوستی نگردد حل  

   تعادل طرفین اندر این معادله نیست 

    برای خاله توان ناز و غمزه کرد، عمو!   

 کسی که هست رفیق تو دایه و لله نیست!

  چو دام زلف تو بگسست دام دیگر هست 

 به گردن دل دیوانه قحط سلسله نیست

هزارها چو تو هستند و نیست در همه شهر

 محله ای که غزالش به گله و یله نیست 

   منم که مادر گیتی زبعد زادن من    

 هنوز از پدر پیر چرخ حامله نیست 

   به دام هر غزل من دو صد غزال افتد   

 که من به هیچکدامم سر مغازله نیست 

من اهل شیوه نیم ور شوم بحمدلله

که قحط جیفه لگوری و جوجه خوشگله نیست 

چو دل یکیست به یک دلبرش توان دادن 

 منافق است نه عاشق، دلی که یکدله نیست

تویی که مهر دوصد کس به سینه دادی جای 

 کثیف تر ز درون تو هیچ مزبله نیست

     کنون که باد گرانی زمن چه می خواهی؟   

 شریک دزد که دیگر رفیق قافله نیست!  

      گر از صراحت این لهجه ات ملال آید     

 ز خوی خود گله کن کز منت حق گله نیست

ببین به نظم بلند من و جوابم ده  

 که جز جواب مرا خواهش صله نیست...

                                                                                                                    استاد شهریار

شعر زیبای :شب همه بی تو کار من شکوه به ماه کردنست/ درادمه ی مطلب

یار و همسر نگرفتــــــم که گـــــــــــرو بود سرم

تــــو شدی مادر و من با همه پیری پســـــــرم

تو جگـــــرگوشه هم از شیر بریدی و هنـــــــوز

من بیچـــــــاره همان عاشق خونیــن جگــــرم

خون دل می خورم و چشــــــم نظربازم جـــام

جرمم این است که صاحبــــدل و صاحب نظـرم

من که با عشق نرانــــــدم به جوانـی هوسی

هوس عشق و جوانـــی ست به پیــرانه سرم

پدرت گوهــــــــــر خود تا به زر و سیم فــروخت

پــــــــــــــــدر عشق بسوزد که درآمد پـــــــدرم

عشـــق و آزادگــی و حسن و جوانــی و هنـــر

عجبــا هیچ نیرزیـــــــــــــــد که بی سیم و زرم

هنــــــــــــرم کاش گره بند زر و سیمـــــــم بود

که ببــــــــــــــازار تو کـــــــــاری نگشود از هنرم

سیـــــــزده را همه عالم بدر امروز از شهـــر

من خود آن سیزدهـــــــم کز همه عالم بـدرم

تا بدیـــــــــوار و درش تازه کنم عهـد قــــــــدیم

گاهـــــــــی از کوچه معشوقه خود می گــذرم

تو از آن دگـــــــــــــری، رو که مـــــرا یاد تو بس

خود تو دانـــــــــی که من از کان جهانی دگرم

از شکــــــــــــار دگران چشم و دلی دارم سیر

شیــــــــــرم و جوی شغــــــالان نبود آبخـــورم

خون دل مـــــــوج زند در جگــــــرم چون یاقوت

شهــــریــــــارا چکنم لعلــــم و والا گهـــــرم

ماجرای نوشته شدن  این شعر از زبان رفیق استادم در

 ادامه ی مطلب

 تا هستم اي رفيق نداني که کيستم 

 روزي سراغ وقت من آئي که نيستم

 در آستان مرگ که زندان زندگيست 

تهمت به خويشتن نتوان زد که زيستم

پيداست از گلاب سرشکم که من چو گل

يک روز خنده کردم و عمري گريستم

     طي شد دو بيست سالم و انگار کن دويست

       چون بخت و کام نيست چه سود از دويستم

                  گوهرشناس نيست در اين شهر شهريار 

                     من در صف خزف چه بگويم که چيستم

دلم شکستی و جانم هنوز چشم به راهت

شبی سیاهم و در آرزوی طلعت ماهت

در انتظار تو چشمم سپید گشت و غمی نیست

اگر قبول تو افتد فدای چشم سیاهت

زگرد راه برون آ که پیر دست به دیوار

به اشک و آه یتیمان دویده بر سر راهت

بیا که این رمد چشم عاشقان تو ای شاه

نمی رمد مگر از توتیای گرد سپاهت

بیا که جز تو سزاوار این کلاه و کمر نیست

تویی که سوده کمربند کهکشان به کلاهت

تا کی در انتظار گذاری به زاريم  

                                   بازآی بعد از اين همه چشم انتظاريم  

ديشب به ياد زلف تو در پرده های ساز  ♥

                                   جانــسوز بود شرح سيه روزگاريم

بس شکوه کردم از دل ناسازگار خود

                                    ديشب که ســاز داشت سر سازگاريم

شمعم تمام گشت و چراغ ستاره مرد

                                   چشمی نماند شاهد شب زنده داری ام

طبعم شکار آهوی سر در کمند نيست

                                  ماند به شير، شيوه وحشی شکاريم

شرمم کُشد که بی تو نفس ميکشم هنوز

                                 تا زنده ام بس است همين شرمساری ام

                             "استاد شهریار"

در وصل هم ز عشق تو ای گل در آتشم

با عقل آب عشق به یک جو نمی‌رود
بیچاره من که ساخته از آب و آتشم

پروانه را شکایتی از جور شمع نیست
عمریست در هوای تو میسوزم و خوشم

باور مکن که طعنه‌ی طوفان روزگار
جز در هوای زلف تو دارد مشوشم

دارم چو شمع سر غمش بر سر زبان
لب میگزد چو غنچه‌ی خندان که خامشم

هر شب چو ماهتاب به بالین من بتاب
ای آفتاب دلکش و ماه پری‌وشم

لب بر لبم بنه بنوازش دمی چونی
تا بشنوی نوای غزلهای دلکشم

ساز صبا به ناله شبی گفت شهریار

این کار تست من همه جور تو می‌کشم

نامه استاد شهریار به انیشتن

انشتن ای اژدهاى جنگ

در ادامه ی مطلب

...سوالی دارم،از عصر حاضر،تا بگوید که  آنگاه که تلالو انوار فریاد،در میان تاروپود نفس،چنان پرنور گشت که کسی آن را ندید،زمانی که شعر غم نان سرودند و کسی آن را نخواند،زمانی که کودکی بزرگترین آرزوهایش را که یکی از آنها دیدن دوباره ءسیمای مادر "شاید در پشت میله های زندان" بود ،با انگشتان کوچکش شمرد واما کسی صدای شمردنش را نشنید،وقتی معنی واقعی هدایت رنگ باخت،وقتی مسیر عوض شد وچنان عوض شد که کسی متوجه نشد...وقتی سوال اتهام شناخته شد،وقتی...دستانم از فرط پرسیدن به ستوه آمدند...وقتی تمام این تغییرات اتفاق می افتاد،این عصر،این زمان،زمانی که مفهومش نزد ما ازبین رفته،در پس کدامین جواب روی خود را پوشانده بود؟جوابی که از زبان یک حقیقت گو برآید یا باز از پس یک ...سرزمین پرتصدی که امروزه خدمتش خوانند؟!...

گلعذاری ز گلستان جهان ما را بس		زین چمن سایه آن سرو روان ما را بس
من و همصحبتی اهل ریا دورم باد		از گرانان جهان رطل گران ما را بس
قصر فردوس به پاداش عمل می‌بخشند		ما که رندیم و گدا دیر مغان ما را بس
بنشین بر لب جوی و گذر عمر ببین		کاین اشارت ز جهان گذران ما را بس
نقد بازار جهان بنگر و آزار جهان		گرشما را نه بس این سود وزیان ما رابس
یار با ماست چه حاجت که زیادت طلبیم		دولت صحبت آن مونس جان ما را بس
از در خویش خدا را به بهشتم مفرست		که سر کوی تو از کون و مکان ما را بس
حافظ از مشرب قسمت گله ناانصافیست		طبع چون آب و غزل‌های روان ما را بس

                                      خدا رحمتش کند

ديه اش نصف ديه توست و مجازات زنايش با تو برابر

ميتواند تنها يك همسر داشته باشد و تو مختار به داشتن چهار همسر هستي

براي ازدواجش در هر سني اجازه ولي لازم است و تو هر زماني بخواهي بلطف قانونگذار ميتواني ازدواج كني

در محبسي بنام بكارت زنداني است و تو ...

او كتك ميخورد و تو محاكمه نميشوي

او ميزايد و تو براي فرزندش نام انتخاب ميكني

او درد ميكشد و تو نگراني كه كودك دختر نباشد

او بيخوابي ميكشد و تو خواب حوريان را ميبيني

او مادر ميشود و همه جا ميپرسند نام پدر...

و هر روز او متولد ميشود عاشق ميشود مادر ميشود پير ميشود و ميميرد

وقرنهاست كه او عشق ميكارد و كينه درو ميكند چرا كه در چين و شيارهاي صورت مردش بجاي گذشت زمان?جواني بربادرفته اش را ميبيند و در قدمهاي لرزان مردش?گامهاي شتابزده ي جواني براي رفتن و دردهاي منقطع قلب مرد?سينه اي را بياد مي آورد كه تهي از دل بوده و پيري مرد رفتن و فقط رفتن را در دل او زنده ميكند...

و اينها همه كينه است كه كاشته ميشود در قلب مالامال از درد.

یگانه همیشه تنها

منبعvmworld.blogfa

چارلی چاپلین به دخترش گفت:

تا قلب عریان کسی  را ندیدی بدن عریانت را نشان نده

هیچگاه چشمانت را برای کسی که معنی نگاهت را نمیفهمد گریان مکن

قلبت را خالی نگاه دار و اگر هم روزی خواستی کسی را در قلبت جای دهی

فقط یک نفر باشد.

به او بگو تورا بیشتر از خودم و کمتر از خدا دوست دارم

                                                                انتحار تدریجی

خجل شدم ز جوانی که زندگانی نیست		به زندگانی من فرصت جوانی نیست
من از دو روزه‌ی هستی به جان شدم بیزار		خدای شکر که این عمر جاودانی نیست
همه بگریه‌ی ابر سیه گشودم چشم		دراین افق که فروغی ز شادمانی نیست
به غصه‌ی بلکه به تدریج انتحار کنم		دریغ و درد که این انتحار آنی نیست
نه من به سیلی خود سرخ میکنم رخ و بس		به بزم ما رخی از باده، ارغوانی نیست
ببین به جلد سگ پاسبان چه گرگانند		به جان خواجه که این شیوه‌ی شبانی نیست
ز بلبل چمن طبع شهریار افسوس		که از خزان گلشن شور نغمه خوانی نیست